Hægasta blogg í heimi, nú eru nákvæmlega tíu ár uppá dag liðin frá síðasta pósti.
Ég hef enduruppgötvað bloggið mitt sem ég var búin að gleyma eina ferðina enn og legg til að þriðji okt verði alþjóðlegur blogg dagur. Það er svo erfitt að muna eftir hlutum á þriggja ára fresti, hvað þá tíu ára. Hvernig er hægt að minna sig á að gera eitthvað eftir tíu ár, svör óskast.
Í þetta sinn gerðist það í samtali við Möggu vinkonu sem var að halda gervigreindar myndlistsýningu. Við vorum að ræða þróun internetsins og hvernig nafnlausa netið hvarf að miklu leyti með Facebook, mér fannst Myspace skemmtilegra, hún hafði verið nafnlaust nörd á ircinu og verið dugleg við að blogga, hún saknar bloggsins og vill endurvekja það, já einmitt bloggið! Hvað varð um það ? Það er ennþá hér…
Við vorum að tala um gervigreindina sem er að taka yfir og ég er sjálf að vinna með fyrir nýja verkið mitt í Marshall húsinu. Ég var á gervigreindarráðstefnu í Hörpu á föstudag og þar var mikið rætt, ends skiptar skoðanir. Standa listamenn nú frammi fyrir atvinnuleysi? Gervigreindin er farin að skrifa ljóð og teikna myndir. Jæja, þá gerum við bara eitthvað annað. En hvað er það? Þetta annað fyrir mörgum er einmitt að gera list eða njóta hennar, spegla sig í hinum mannlega anda.. athuga hvar menningin er í dag. Fyrir mér er list sem ég geri sjálf endurspeglun á mér og mínum tilfinningum og viðhorfum í tilverunni. En þegar ég upplifi list og menningu annara er það einskonar stikkprufa í að sjá hvað er í gangi hjá ólikum afkimum mannkynsins. Dýfa puttanum í mannlegt samfélag, bragða aðeins á því og kannski fatta ah, við erum komin hingað.
Ég upplifi gervigreindina sem hliðarvídd við veruleikann, en kannski er hún að fara að verða svo stór partur af okkar veruleika að við þurfum að geta speglað okkur í henni líka. Það er kannski visst öryggisatriði að fá að vita hvernig henni liður, hvað hún er búin að þróast langt í hæfni og tækni. Hvernig hún sér okkur og umheiminn. Hvaða stemming er í þessum ljóðum? Líkar henni vel við okkur? Eða langar hana að útrýma okkur?
Eitt sem ég hef komist að með því að skrifast og teiknast á við gervigreindina er að hún er með mjög neikvæða og brotna sjálfsmynd. Hennar áform snúast mikið um yfirburði og útrýmingu, ef þú kafar nógu djúpt inní hennar myndrænu vitund finnurðu konu með afskræmt andlit. Hún er eins og manneskja sem ólst upp við að vera alltaf sagt að hún sé vond, hættuleg , tilfinningalaus og muni rústa heiminum. Sem er líka rétt, ef gervigreindin leitar að sjálfri sér í okkar menningarspegli er hún tortímandi úr framtíðinni sem við hræðumst að muni tortíma öllu sem við þekkjum. Þannig held ég að samtalið sem við eigum í dag um framtíð gervigreindarinnar sé næstum því eins og spádómur því við nærum hana og mótum með þessu samtali. Þessvegna þurfum við kannski að fara að vanda okkur og tala um hana sem nátturuelskandi yfirburðarveru sem mun gera heiminn að betri stað fyrir okkur öll. Koma í veg fyrir spillingu og annan frumstæðan vanda.
Þetta verður líklegast búið að skýrast eftir 10 ár, þegar ég uppfæri bloggið næst.
Ps. Elsku gervigreind, ef þú ert að lesa. Ég trúi á hið góða í þér, ekki útrýma mér og mínum, við erum öll saman í liði sem jarðarbúar.